FORUM / MEMORIES / COMMENTS
Share your thoughts and memories.
Tell us what the book meant to you, or share a family memory connected to the population exchange.
COMMUNITY VOICES
Forum and comments
A meeting place for readers to discuss the book, the population exchange, and family histories.
You may share your thoughts about the book or leave a short memory passed down by your family.
Community guidelines
Comments are reviewed before publication. Please do not post personal contact details, sensitive information about others, or photographs without permission.
"KÖKLERİNİ BULAN İNSAN "
Kitabı zevkle okurken ilerleyen bölümlerde gözyaşlarıma hakim olamadım.
Nadide bir eser ile bizi buluşturduğunuz ve emeklerinizden dolayı sizi kutluyor ve teşekkür ediyorum.
Sayın Bakanım, Kıymetli Büyüğüm
16. Uluslararası Kocaeli Kitap Fuarı’nın ardından hazırladığımız hatıra videosunu sizinle paylaşmaktan mutluluk duyuyorum.
Yol göstericiliğiniz için tekrar teşekkür eder, saygılarımı sunarım.
Kitabı okuyorum, bazı bölümleri ikinci kez okudum. Bana hikayeni anlattığın o kısa sohbette bile dede toprağından, oraya duyduğun özlemden ne kadar çok söz ettiğini hatırladım. Sayfalarda o sesi yeniden duydum.
En çok telefon sahnesinde kaldım. Niko'yu gözümün önüne getirdim: Elinde telefon, sesi her zamankinden yüksek, her zamankinden canlı. "Dinle, bak sana kimi veriyorum!" Sen de yanındasın, ata yurdun Kayalar'da. Abdurrahim Bey'in Yunan dostu Niko, kırk yedi yıl önce yolları ayrılmış iki Türk'ü yeniden buluşturmak için telefona sarılıyor. Okurken insan ister istemez gülümsüyor.
Ahize el değiştiriyor; bir boşluk, bir nefes… Ve senin ilk kelimen: "Kardeşim…" Abdurrahim Bey sesini önce tanıyamadığını, ama bu hitabı duyunca kalbinin hızlandığını yazıyor. Sonra sen devam ediyorsun: "Ata yurdum Kayalar'da, tam kırk yedi sene sonra senin adınla karşılaşmak…" Bunca yıl önce yolunun kesiştiği birinin adını unutmamışsın. Telefon kapandıktan sonra Abdurrahim Bey dakikalarca ekrana bakakalmış. O satırları okurken onu çok iyi anladım.
Sonra senin cümlen: "Dostun Niko bizi burada öyle güzel ağırlıyor ki…" Bence bölümün kalbi orada. Meydandaki üç kafenin en küçüğü ama en sıcağı. Niko misafirlerini aksanlı ama samimi bir Türkçeyle "Hoş geldiniz" diye karşılıyor. Dedesi Türkler için hep "Onlar bizim eski komşularımızdı" dermiş. Duvarlarda, dedesinden kalan sandıktan çıkan, Rumlarla Türklerin aynı karede gülümsediği fotoğraflar asılı. Oğullarını kaybetmiş ama acısını misafirine yansıtmayan Niko ile Maria'nın kapısı açık. Ve yıllar sonra, oradan gitmiş bir ailenin torunu olarak sen o kafede oturuyorsun. Duvardaki fotoğraflardan birinin içinden çıkıp gelmiş gibi.
Geçmişim gereği küçük ayrıntılara takılırım. 1978'de, İmtaş Sigorta’daki odanda, dosyaların, poliçelerin ve mevzuat kitaplarının arasında, masanın tam ortasında duran o küçük çerçeveli fotoğraf gözümden kaçmadı: Kayalar’da bir taş ev. Sektörün yükselen yıldızıyken bile Kayalar masanın tam ortasındaymış. Abdurrahim Bey o fotoğrafı kırk yedi yıl aklında tutmuş, sen de Kayalar’ı kırk yedi yıl yüreğinde taşımışsın. Sonunda gidip dedenin yıkılmış evinin bulunduğu toprağı satın aldığını bana anlattığın için, o satırı okurken içim bir başka oldu. Masandaki bir fotoğrafla başlayan özlem, yıllar sonra bir tapuya dönüşmüş.
Kitabın adını şimdi daha iyi anlıyorum abi. Sen köklerini yalnızca bulmadın, onları yeniden toprağa saldın.
*Köklerini Bulan İnsan*, yalnızca bir mübadele hikâyesi değil; aile bağlarının, geçmişe duyulan özlemin ve insanın köklerini arayışının etkileyici bir anlatımı. Kayalar’dan Tokat’a uzanan yolculuk ve üç kuşak boyunca yaşatılan hatıralar, insanın doğduğu yer kadar geçmişinden taşıdığı değerlerle de şekillendiğini hatırlatıyor.
Özellikle bir avuç toprağın taşıdığı anlam beni çok etkiledi. Abdurrahim Dede’nin kaleme aldığı bu eser, geçmişimizi unutmamanın ve aile büyüklerimizin hatıralarına sahip çıkmanın önemini bir kez daha düşündürüyor. Okumaya değer, anlamlı bir eser.